Το ανθρώπινο σώμα έχει περίπου 640 μύες και περίπου 1200 τένοντες. Η δουλειά του τένοντα είναι να «μεταφέρει» τη δύναμη του μυός στο οστό, ώστε να εκτελείται η κάθε κίνηση. Το έργο αυτό είναι ιδιαίτερα επίπονο, για αυτό και συχνά προκαλούνται τραυματισμοί.

 

Οι περισσότερες βλάβες των τενόντων (τενοντίτιδες), προέρχονται από υπέρχρηση. Αυτό σημαίνει ότι ο τένοντας έχει δεχτεί επαναλαμβανόμενες φορτίσεις, έχει καταπονηθεί πολύ και πλέον αδυνατεί να ανταποκριθεί στη «μεταφορά» της δύναμης.

 

Όταν προκληθεί μία τενοντίτιδα, αρχικά περνάει στη διαδικασία επούλωσης. Σε αυτό το στάδιο απαιτείται ξεκούραση του τένοντα. Ξεκούραση σημαίνει είτε αποφυγή των επώδυνων κινήσεων, είτε τοποθέτηση νάρθηκα για 3-6 εβδομάδες. Αν τυχόν δεν ξεκουραστεί ο τένοντας και συνεχιστούν οι επώδυνες κινήσεις, προκαλείται μεγαλύτερη βλάβη, ο τραυματισμός γίνεται σοβαρότερος και πιθανόν ο χρόνος αποκατάστασης επιμηκύνεται.

 

Η διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης διαφέρει ανάλογα το επίπεδο του τραυματισμού. Σε αυτή τη φάση, ταυτόχρονα με φαρμακευτική αγωγή, μπορεί να εφαρμόζεται πάγος και να εκτελούνται φυσικοθεραπείες.

 

Η δεύτερη φάση της τενοντίτιδας, είναι η σταδιακή επανένταξη στην άσκηση του τραυματισμένου τένοντα. Η επανένταξη αυτή γίνεται πάντα με κριτήριο τον πόνο, και η σωστή αποκατάσταση απαιτεί σωστή εκτίμηση του πόνου.

 

Αυτό σημαίνει ότι η ένταση της άσκησης θα πρέπει να είναι τέτοια που να προκαλεί λίγο πόνο προς το τέλος της. Αυτό μας πληροφορεί ότι υπήρξε μία υπερφόρτιση του τένοντα, η οποία είναι απαραίτητη για την ενδυνάμωσή του. Αν δεν υπάρχει καθόλου πόνος σημαίνει ότι το φορτίο ήταν ανεπαρκές, και δεν είχε κανένα δυναμωτικό αποτέλεσμα στον τένοντα. Αντίθετα, αν ο πόνος είναι μεγάλος τότε πληροφορούμαστε ότι η ένταση ήταν μεγάλη και δημιουργήθηκαν νέες μικροβλάβες.

 

Επειδή οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές στην αποκατάσταση της τενοντίτιδας, η άσκηση θα πρέπει να γίνεται υπό τις οδηγίες του καθηγητή φυσικής αγωγής.

Share